Tartışılacak, sohbeti koyulaştıracak konulardan pek değildi “havayla su”.
* * *
Ancak yine de havaların bu kadar güzel gidişi şaşırtıcı; herkes:
- Yaz geri geldi, deyip duruyor.
Adalar’a karşı olan kıyı yolunda; deniz kıyısıyla, otobanlar arasındaki çim alanlarda “mangal partileri”, yeniden arz-ı endam ediverdi.
* * *
Mart 2014’te yapılması gereken “yerel seçimler”in, 6 ay daha öne alınması için; Anayasa’yı değiştirme gayretkeşliği, istenilen sonuca ulaşamayınca; ergenlik sivilceleri gibi, pek çabuk çıkan “siyasal kriz”lerimizden biri daha çıkmıştı.
Doğal havaların güzel gitmesi, siyasal havaları etkilemiyordu.
* * *
“Yerel seçimler”in 6 ay erkene alınmasıyla, 30 yılı aşkın bir süredir TV ekranlarını kaplayıp duran şehit cenazelerinde bir bitme, hatta bir azalma olacak mıydı?
Yanıtı malum.
* * *
88 yaşındaki T.C., oltaya takılmış istavrit gibi, 2 kelimelik bir cümleye takılı kalmış, çırpınıp duruyordu.
* * *
Neydi o 2 kelimelik cümle?
“Analar ağlamasın”dı.
Ama analar hep ağlıyordu.
“Kimsenin anası ağlamasın” görüşü de, yine “siyasal bir kriz” çıkarmıştı.
* * *
Aslında ağlayan T.C.’nin anasıydı.
Neden ağladığının köklerine inmek; “havadan sudan” söz açmaya pek benzemiyordu; genelliklebenimsenmiyor, bireyin “bilinç radarları” oraları taramıyordu.
Oldum bittim “eğitim düzenleri” de; -değişik açılardan da olsa- zaten buna göre ayarlanmıştı.
Biz, büyük devlettik vesselam.
* * *
İnsanın aklı takılıyor, yahut bendeniz öyle zannediyorum; dünyanın bütün belaları Orta ve Yakındoğu’ya mı süpürülmüş durumda?
İç savaşlar da orada; bin bir sefaletin en koyuları da; kadınların adeta, İNSAN’dan sayılmaması da...
* * *
Bütün bunlar, başka yerlerden mi oralara süpürülüyor; yoksa bütün bunları, oraların kendi mayası mı yaratıyor?
* * *
